Нa 3 јуни во 20:00, Во просториите на киното „Мис Стон“ во Прилеп, ќе се одржи проекција на новиот филм во продукција на ПирејФилм „Железна тврдина – Филмска работилница”, во режија на Митко Панов.
Заедно со гостите меѓу кои Игор Џамбазов, Васко Тодоров, Синоличка Трпкова, Благоја Грујовски, Атиџе Муратова, актерската екипа е составена од штитениците на Центарот за Рехабилитација на Психијатриската Болница во Демир-Хисар. Филмот е снимен во соработка на Н.О. НЕБО, од Суводол, предводена од Јасмина Котевска и Стефан Шашков. Темата е “Филмот како терапија”, во контекст на веќе популарното користење на цртежот, сликата, музиката и раскажувањето како терапевтски и дијагностички алатки во работа со лица со психички нарушувања.
“Железна тврдина” го користи формалниот пристап својствен на документарниот но и играниот филм, и како таков го претставува новиот, хибриден, филмски израз. Базиран на вистински случки но со документаристички пристап, филмската приказна вплотува и елементи на фантазија, односно бајка.
Поголем дел од филмот е снимен меѓу 2021 и 2023 година, за време на филмските работилници организирани со цел да се пребродат долгите интервали на пандемски затварања и изолација, кои негативно се одразија на пациентите.
“Она што започнува како набљудувачки запис од секојдневниот живот и креативните вежби полека се трансформира во конструиран филмски свет обликуван од самите учесници. Просторот на болницата станува истовремено реална средина и сцена за фиктивни ситуации, каде што личните приказни, фантазиите и изведените идентитети почнуваат да се преклопуваат. Железнта тврдина се појавува како слоевит, духовит хибрид во кој реалноста и фикцијата, разумот и лудилото, свесноста и несвесноста се испреплетуваат, потсетувајќи нè дека ‘oдблиску, никој не е нормален’.”
Влезот е СЛОБОДЕН.
За разлика од телесното (физичко) здравје, менталното здравје и хигиена, се чест предмет на стигмитизција, додека лицата кои се соочуваат со такви проблеми истовремено се соочуваат и со феноменот на маргинализација. Со оглед на тоа, процесот на ре-социјализација и адаптација е макотрпен и долг речиси невозможен без соодветни механизми и хуманитарен ангажман од страна на здравствените институции, образованието, но и секој од нас поединечно. Гледан од таа перспектива, прерогатив на филмот е подигнување на нивото на свеста и информираност меѓу граѓаните.
